دنيا سراى راستى است براى كسى كه آن را باور دارد و سراى تندرستى است براى كسى كه آن را بشناسد و خانه توانگرى است براى كسى كه از آن توشه بردارد و خانه پند است براى كسى كه از آن اندرز بگيرد . مسجد محبان خدا و نمازگاه فرشتگان الهى است . جايگاه فرود وحى خدا و محل بازرگانى دوستداران اوست ، كه در آن با بدست آوردن فضل و رحمت الهى ، بهشت را سود مىبرند . . . اسلام هرگز با زندگى سالم و برخوردارى از تمام نعمتهاى الهى و امكانات زندگى كه بهره‌مندى از آنها سزاوار يك انسان است ، مخالفتى ندارد . امّا در منطق اسلام خوشيهايى كه فراموشى مىآورد مذمت شده است . پُرخوريهايى كه گرسنگان را به فراموشى مىسپرد نكوهش شده است . وابستگى به امكانات زندگى كه آخرت را از ياد مىبرد ، مورد ملامت است . امام ( ع ) وقتى كه در بصره به عيادت علاء بن زياد رفت و او را صاحب خانه‌اى وسيع و مجلل ديد ، راه رسيدن به آخرت را به وسيله همان منزل به او نماياند . « 1 » آن حضرت در يكى از سخنان زيباى خود چنين مىفرمايد : « . . . وَلَا خَيْرَ فِى الدُّنْيَا إلَّا لِرَجُلَيْنِ . رَجُلٍ أَذْنَبَ دُنُوباً فَهُوَ يَتَدَارَكُهَا بِالتَّوْبَةِ وَرَجُل يُسَارِعُ فىِ الْخَيْرَاتِ . » « 2 » ؛ دنيا جز براى دو كس خيرى ندارد ، كسى كه مرتكب گناهانى شده است و با توبه كردن و بازگشت به خدا آن را جبران نمايد و كسى كه در كارهاى خير بشتابد . به يقين همه انسان‌هايى كه پا به عرصه وجود مىگذارند ، بدون بهره‌مندى از نعمت‌هاى دنيا نمىتوانند زندگى كنند ، و همه در استفادهء نعمت‌هاى الهى ، براى ادامه‌زندگى ، حق مشترك دارند و خداوند هيچ بنده‌اى را از اين حق محروم نفرموده است . چه انسان‌هاى آخرت‌جو و چه آنان كه دنيا طلبند . امّا آنان كه به آخرت و مبدأ هستى اعتقاد دارند ، دنيا را وسيله‌اى براى رسيدن به اعتقاد و آرزوى واقعى خويش كه

--> ( 1 ) . رك : نهج‌البلاغه ، خطبهء 209 . ( 2 ) . نهج‌البلاغه ، حكمت 94 .